Konczy sie moj rejs – wlasnie zawinelismy do portu w Genui, pisze z kawiarni na statku, jeszcze chyba potrwa z godzine zanim nas wypuszcza na lad. Zostane w Genui do jutra, bo dopiero rano mam samolot do Paryza, stantad przesiadka do Atlanty i potem z Atlanty juz prosto do Sarasoty.

Wroce do domu wieczorem w dniu Thanksgiving – jeszcze zdaze na kolacje. Thanksgiving to amerykanskie Swieto Dziekczynienia. To zdecydowanie moje ulubione swieto. W Polsce malo kto wie, ze to najwieksze swieto w USA – odpowiednik polskiej Wigilii (sama Wigilia nie jest tutaj popularna).

Thanksgiving laczy ludzi wszystkich ras, wszystkich wyznan, to calkowicie swieckie swieto, ktore po prostu zmusza do refleksji i podziekowan. Ten dzien uswiadamia nam wszystko za co mozemy byc wdzieczni – a to ogromnie nas wszystkich laczy.

Thanksgiving jest obchodzone w czwarty czwartek listopada i tak jak w Polsce wieczorem 24 grudnia, tutaj tez tego dnia zycie na ulicach doslownie zamiera. Sklepy pozamykane, minimalny ruch na ulicach.

Wszystko to na pamiatke pierwszej kolacji czlonków kolonii Plymouth w 1621 – osadnicy byli wycienczeni praca i przymierali byli dosc zglodniali, bo konczyly sie im zapasy a na nowe zbiory trzeba bylo jeszcze czekac. Na szczescie Indianie z pobliskiego szczepu, jak przystalo na uczynnych sasiadow, przyniesli osadnikom jedzenie – wlasnie m.in. te slodkie ziemniaki i indyki – i od tego sie to cale indycze swieto zaczelo.

Wyjatkowosc tego swieta nie wynika jednak z tego historycznego podloza i nie z tego co na stolach (mniam, mniam, nie dziwicie sie, ze to moje ulubione swieto :) cala niezwyklosc wynika przede wszystkim z atmosfery przy stole i z przeslania, jakie ze soba niesie Thanksgiving po dzis dzien.

Dlatego wlasnie porownac to mozna do Wigilii. Przygotowania do tego obiadu podobnie jak z polska Wigiia, trwa kilka dni – bieganie po sklepach, pozniej wspolne gotowanie potraw i przygotowywanie sie do posilku. Czasami sie gotuje na wielka, ale to naprawde wielka, liczbe osob, bo jest to jedna z nielicznych chwil, gdy zyjaca szybkim, amerykanskim zyciem rodzina zjezdza sie z najdalszych zakatkow kraju, a czasem nawet i swiata i ma okazje usiasc razem do stolu i porozmawiac, powspominac.

To wlasnie nacisk na domowe cieplo, serdecznosc i milosc jest tym, czego w tym swiecie zazdroszcza amerykanom inne narody. I to wlasnie dlatego tak zorganizowalam sobie moj urlop, zeby mimo wszystko zdazyc na kolacje do domu – wprawdzie nie ma tym razem przedswiatecznego krzatania i gotowania, nie wyobrazam sobie spedzenia Thanksgiving poza domem.

Nastroj udziela sie wszystkim: nawet Bush w swym wystapieniu do narodu z okazji Swieta Dziekczynienia powiedzial kiedys: „Najwieksza sila naszego narodu jest przyzwoitosc i wspólczucie” – i zgodnie ze swiateczna tradycja, ulaskawil tez… indyka na ceremonii w Bialym Domu.

Swieto Dziekczynienia jest tak jak w Polsce okresem najbardziej nasilonego ruchu drogowego, kolejowego i lotniczego. Amerykanie odwiedzaja wtedy swoje rodziny, mieszkajace zwykle osobno, czesto w innych, dalekich stanach. Trzeba sie liczyc z korkami na szosach – trwaja one juz od kilku dni przed swietem – i opóznieniami samolotów (odstukajmy w niemalowane drewno!)

Chociaz Swieto Dziekczynienia kojarzy sie w innych krajach glownie z rzezia indykow, w tym swiecie kryje sie cos wieceji wiekszosc z nas w glebi ducha o tym wie.

To przede wszystkim sposob na podziekowanie za spokojne zycie, za rownosc w obliczu prawa i mozliwosc bycia wolnym, za nowe szanse, jakie otwieraja sie przed kazdym z nas na naszej zyciowej drodze.

A najpiekniejsze jest to, ze mimo iz wewnetrznie zroznicowane – spoleczenstwo amerykanskie wyraza swoje podziekowanie w calosci – bez wzgledu na wyznanie, kolor skory i przekonania.

W dzisiejszym swiecie, w dalszym ciagu, jest to cos niezwyklego, na co nie stac wszystkich.

Ja mam dluga liste rzceczy za ktore jestenm wdzieczna – miedzy innymi jestem wdzieczna TOBIE za to, ze czytasz moje slowa.

Możesz przeskoczyć do końca i dodać swój komentarz. . . .