Oczywiście widać jak to jest naprawdę z tą „pewnością”. Ten piękny domek z kart właśnie sypie się na całym świecie z powodu zaciągniętych kredytów i zbyt luźnej polityki finansowej. Ale wrócę do nagrody za wysiłki…

Najczęstsze argumenty przeciw uwolnieniu się od etatu, to: nie wiem co, nie wiem jak (lub nie potrafię) i za długo to potrwa zanim da się z tego żyć. Potem następuje długa lista argumentów pomocniczych w rodzaju posiadania rodziny, którą trzeba utrzymać, zaciągniętych kredytów, planów wakacyjnych, przyszłości dzieci itp. itd. I w ten oto sposób sami odsuwamy swoją nagrodę za długofalowy wysiłek, którego nie chcemy podjąć.

Moim zdaniem ten brak odwagi wynika z naszego przyzwyczajenia się do tego, że ktoś za nas wykonuje pewne rzeczy, których się boimy. Edukacja nie przygotowuje nas tak naprawdę do podejmowania odpowiedzialności i ryzyka. Wolimy stawiać pieczątki za naszym biurkiem, niż wyjść do klienta, wolimy pobrać pensję w raz ustalonej wysokości, niż wyznaczać cenę za dostarczaną przez nas wartość. Wolimy pozostać foką powtarzającą wyuczone sztuczki za małą rybkę, niż stać się rekinem i władać swoim skrawkiem oceanu.

Wspomniana postawa foki wynika zapewne z tego, że „czego oczy nie widzą tego sercu nie żal”. Pewnie dlatego większości z nas łatwo jest odpuścić potencjalny zysk, którego „nie ma w zasięgu wzroku” czy nawet wyobraźni. Dodatkowo wielu z nas boi się przyszłości i zagrożeń, które mogą się pojawić. Wszak technologie i trendy się zmieniają. Przykładowo kto mógł przewidzieć boom na „ekologiczne” torby wielorazowe z plastiku? Przecież logiczne myśląc modne powinny być tylko torby z naturalnych surowców (materiał i papier).