Nieraz wybaczenie ludzie biorą za oznakę słabości, wycofania się, przyznania się do porażki. Bo też czasem tak jest – słabi dają się krzywdzić i zamiast upomnieć się o swoje, mówią, że wybaczają.

Dla wielu osób pomysł, żeby wybaczyć, kłóci się z poczuciem sprawiedliwości – jeżeli ktoś coś złego nam zrobi – powinien ponieść zasłużoną karę. A dopóki tak się nie stanie, to o wybaczeniu nie ma mowy. I kultywują nie tylko poczucie krzywdy, ale też snują plany zemsty, co w najlepszym przypadku jest odreagowaniem, a w najgorszym – budzeniem w sobie agresji i popieraniem przemocy.

Nikt nie chce być słaby, ani krzywdzony. A przecież wybaczenie daje niezwykłą moc i uwalnia nas od ciężkiej kuli u nogi. I jest takie wzniosłe, takie ludzkie. Rozpamiętywanie krzywd ogranicza nas, zabiera energię i czas. Ale udawanie że nic się nie stało i przyzwolenie na to, by inni nas krzywdzili bez żadnej konsekwencji też nam nie służy.

Wybaczanie takie bezwarunkowe jest możliwe chyba tylko jeśli się jest osobą głęboko wierzącą. A wiara jest podobno łaską – nie każdy ją otrzymuje.
Czy każdy człowiek sukcesu jest głęboko wierzący?

Dlatego jest to takie trudne. Dla mnie – ogromnie trudne. Ale lubię wybaczać, gdy wiem, że ta druga strona zrozumiała co narobiła.